Column Anouk - Oost west thuis best

Ik mis het oude vrouwtje in het stoffige donkere kamertje.
Haar donker kleurige joggingbroek met geitenwollensokken er onder, haar gezwachtelde benen omsluitend. Haar knokkelige vervormde handen aangetast door de reuma, haar grijze boblijn, de geur van haar pijp, haar rollator dienend als bijzettafel voor de asbak, zelfs haar kat die tijdens mijn bezoekjes steevast over de tafel liep en meeat van de schaal met koekjes, waar ik er dan ook één van mocht pakken.
Haar luidruchtige begroeting bij mijn binnenkomst : "ha daar is MIJN dokter", haar complimenten "wat ben je toch een mooie dokter" en "wat heb je mooie laarsen aan". Ze kwam al 2 jaar niet meer buiten en kon eigenlijk niet meer lopen. Ze dementeerde, kinderlijk, aandoenlijk. Ze zou nergens heengaan, want dit was haar thuis. Het ging ook best nog, vond ze zelf. Oost west, thuis best.
Het was wachten op een val, een fractuur, waardoor de verzorging thuis onmogelijk zou worden.
Een half jaar terug gebeurde het. Ze was haar hoog-laagbed uit geklauterd en ten val tekomen.
Haar sleutelbeen was kapot. Het ging niet meer. Van de week werd haar dossier opgevraagd door een verzorgingshuis in het westen. Ze woont nu dichter bij haar dochter. Voor hoe lang nog? Oost west, thuis best.