Column Anouk - Verborgen schoonheid

Pijn, pijn, pijn. Ze komt in paniek aan de balie. Er is iets met haar hoofd. De assistentes loodsen haar de behandelkamer in en ik loop direct mee. Ik ken deze vrouw wel. Zij heeft haar man vorig jaar verloren aan kanker en komt zo nu en dan op het spreekuur voor kleine kwalen en een praatje. Haar Nederlands is sterk verbeterd sinds ze alleen is. Ze is in de zestig en heeft een fijn gezicht. Het maakt je nieuwsgierig naar datgene wat verscholen gaat onder haar hoofddoek. Ze vertelt dat ze haar haren aan het kammen was en dat er toen veel bloed kwam. Ze knoopt haar hoofddoek los en met verbazing kijken we haar aan. Bij de meeste Turkse vrouwen zit er lang zwart haar onder verscholen, soms los, soms in een knot. We vergapen ons aan het prachtige, hip, kort geknipte, grijze hoofd dat verschijnt. De gouden oorbellen maken het plaatje compleet. Een ware metamorfose. Op het achterhoofd is het haar flink doorbloed. Er zit een paars rode huidafwijking die ze zojuist thuis met de kam open heeft gehaald. Een atheroomcyste, oftewel cyste uitgaande van een talgklier. Volstrekt goedaardig. Ik leg haar uit dat ik deze aan het eind van mijn spreekuur zal weghalen. Nu pas heb ik door hoe bang ze is geweest. Ze dacht minimaal kanker te hebben net als haar man. Ze haalt zichtbaar opgelucht adem en knoopt het doekje weer behendig om haar hoofd. Het grijze kittige kopje verdwijnt. Een verborgen schoonheid. "Toch jammer" denk ik bij mezelf.